جهت تعیین دوره بذردهی راش در جنگل های شمال کشور (کلاردشت، گرگان و سنگده) تعداد 86 اصله درخت از درختان در وضعیت اجتماعی چیره انتخاب گردید و پس از انجام برداشت های کمی و کیفی از آن ها، نمونه برداری از خاک و رستنی ها، درختان قطع و از محل برش (کنده) دیسکی به ضخامت 20 سانتیمتر قطع و مورد بررسی قرار گرفت. سپس دوایر سالیانه در دو جهت عمود بر هم اندازه گیری شده و مورد تجزیه و تحلیل واقع گردید. نتایج به شرح زیر است: - راش در هر سه منطقه مورد مطالعه دارای دو نوع بذردهی «فراوان» و «جزیی» می باشد. – حداقل سن بذردهی بین 35 تا 30 سالگی است که اغلب با بذردهی جزیی شروع می شود. – بسته به هر منطقه بذردهی فراوان از 60 تا 75 سالگی به بعد شروع می شود. – رفتار درختان درباره بذردهی بسیار متفاوت است. بدین مفهوم که در مناطق مختلف و حتی در یک منطقه دارای بذردهی یکسان نیستند. – بذردهی جزیی هر 1 تا 3 سال یکبار رخ می دهد و بذردهی فراوان هر 3 تا 9 سال یکبار حادث می گردد. البته اختلافات جزیی بین سه منطقه مشاهده می شود. – می توان انتظار داشت که تجدید حیات طبیعی جنگل های راش با بذردهی جزیی به دلیل تعدد وقوع تحقق پذیر باشد. – این تحقیق روشن می سازد که برای استقرار زادآوری طبیعی بهتر است به دوره های بذردهی جزیی در طرح های جنگلداری بیشتر اتکا شود. و حفره ها زیاد باز نشود. – در خصوص میزان کاهش رویش و دوره بذردهی با در نظر گرفتن آب و هوا سه طبقه قابل تشخیص است. در این خصوص برای سه منطقه مورد بررسی اختلافات جزیی دیده می شود: الف - میزان کاهش رویش دوایر سالیانه کمتر از 0.74 میلیمتر، سال بذردهی نمی باشد. ب - میزان کاهش رویش دوایر سالیانه بین 0.74 تا 1.5 میلیمتر، مربوط به بذردهی جزیی می شود. ج- میزان کاهش رویش بیش از 1.5 میلیمتر ناشی از بذردهی فراوان می باشد.

به منظور تعیین دوره بذردهی راش در جنگل های شمال کشور در مناطق کلاردشت، گرگان و سنگده تعداد 85 اصله درخت راش در وضعیت اجتماعی چیره به صورت نمونه انتخاب گردیدند و پس از انجام برداشت های کمی و کیفی از آنها، نمونه برداری از خاک و رستنیها، درختان قطع و از محل برش (کنده) دیسکی به ضخامت 20 سانتیمتر قطع و مورد بررسی قرار گرفت. سپس دوایر سالیانه در دو جهت عمود بر هم اندازه گیری شده و تجزیه و تحلیل شدند. نتایج بدست آمده به شرح زیر است:1- راش در هر سه منطقه مورد مطالعه دارای دو نوع بذر دهی «فراوان» و «جزیی» می باشد.2- حداقل سن بذردهی بین 30 تا 35 سالگی است که اغلب با بذردهی جزیی شروع می شود.3- بسته به هر منطقه بذردهی فراوان از سن 60 تا 75 سالگی به بعد شروع می شود.4- رفتار درختان در بذردهی بسیار متفاوت است. بدین مفهوم که در مناطق مختلف و حتی در یک منطقه دارای بذردهی یکسان نیستند.5- بذردهی جزیی هر 1 تا 3 سال یکبار رخ می دهد و بذردهی فراوان هر 3 تا 9 سال یکبار حادث می گردد. البته اختلافات جزیی میان سه منطقه مشاهده می شود.6- این تحقیق روشن می سازد که برای استقرار زادآوری طبیعی بهتر است تا به دوره های بذردهی جزیی در طرح های جنگلداری بیشتر اتکا شود و می توان انتظار داشت که تجدید حیات طبیعی جنلگ های راش با بذردهی جزیی به دلیل تعدد وقوع تحقق پذیر باشد.7- در خصوص میزان کاهش رویش و دوره بذردهی با در نظر گرفتن آب و هوا سه طبقه قابل تشخیص است. در این خصوص برای سه منطقه مورد بررسی اختلاف جزیی دیده می شود:الف- در صورتی که میزان کاهش رویش دوایر سالیانه کمتر از 0.74 میلیمتر باشد، سال بذردهی تلقی نمی گردد.ب- در صورتی که میزان کاهش رویش دوایر سالیانه بین 0.74 تا 1.5 میلیمتر باشد، سال مربوطه می تواند مربوط به بذردهی جزیی باشد.ج- در صورتی که میزان کاهش رویش بیش از 1.5 میلیمتر باشد، سال بذردهی فراوان محسوب می گردد.

به منظور بررسی و تعیین چرخه بذردهی گونه راش در منطقه جنگل زیارت تعداد 27 اصله درخت از آشکوب بالا و درختان چیره انتخاب گردید و مشخصه های کمی و کیفی درختان مذکور قبل از قطع برداشت گردید. سپس درختان قطع و از محل برش (کنده) دیسکی به ضخامت 10 سانتیمتر تهیه و با اندازه گیری دوایر سالیانه ، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. کاهش عرض دوایر سالیانه می تواند به عنوان عاملی جهت تعیین دوره بذردهی درختان محسوب شود. نتایج بدست آمده به طور خلاصه به شرح می باشند:راش دارای دو نوع بذردهی کلی و جزیی است. حداقل سن بذردهی راش در منطقه مورد مطالعه به طور میانگین 49 سالگی (دامنه بین 35 تا 85 سال) است که با بذردهی جزیی شروع می شود. بذردهی کلی به طور میانگین از 57 سالگی به بعد شروع می شود.رفتار درختان درباره بذردهی بسیار متفاوت است، به طوری که رفتار هر تک درخت در خصوص بذردهی جزیی با نظم خاصی اتفاق می افتد ولی در خصوص بذردهی کلی با پراکنش گسترده و نامنظم حادث می شود. بذردهی جزیی با دوره 2 الی 6 سال اتفاق می افتد و بذردهی کلی با پراکنش گسترده و نامنظم 3 تا 27 ساله حادث می شود.زادآوری طبیعی جنگل با بذردهی جزیی، به دلیل تعداد دفعات بیشتر، انجام می پذیرد. در خصوص ارتباط میزان کاهش رویش و دوره بذردهی درخت، 3 طبقه زیر قابل تشخیص است:1- کاهش رویش قطری بیشتر از 1 میلیمتر، بذردهی کلی محسوب می شود.2- کاهش رویش قطری بین 1 و 0.31 میلیمتر، بذردهی جزیی محسوب می شود.3- کاهش رویش قطری کمتر از 0.31 میلیمتر، سال بذردهی محسوب نمی شود.

به منظور بررسی اثر کودهای شیمیایی بر میزان بذردهی گیاه شابیزک طرح تحقیقاتی  در سال 1372 آغاز شد. در این تحقیق ابتدا بذرهای گیاه در فصل پاییز در گلخانه و درون گلدان کشت شد و در بهار سال بعد به مزرعه ایستگاه تحقیقاتی البرز واقع در حسین آباد کرج منتقل گردید. این آزمایش به صورت طرح فاکتوریل و در قالب بلوکهای کامل تصادفی و تحلیل واریانس با 16 تیمار کودی و چهار تکرار اجرا شده است. نتایج حاصل نشان داده اند که با به کار بردن مقادیر 0، 20، 40 و 60 کیلوگرم در هکتار کودهای نیتروژن دار و فسفردار، میزان بذردهی در شرایط کودی بیشتر از شرایط معمولی بوده است و ازت باعث بذردهی بیشتر گیاه شابیزک شده است.                                  

در این تحقیق برای اولین بار در ایران با استفاده از سه روش مختلف برآورد چشمی به نامهای Whitehead،Christisen-Kearby و روش تعدیل شده Graves، شمار بذر 120 درخت مازودار (Quercus infectoria Olivier) در جنگلهای روستای هلو شهرستان بانه در استان کردستان (زاگرس شمالی) برآورد و همبستگی این روشها با روش شمارش تاجی مقایسه شد. درختان نمونه با استفاده از روش نمونه برداری طبقه ای تصادفی انتخاب و قطر برابرسینه، قطر کوچک و بزرگ تاج آنها اندازه گیری شد. در ابتدای شهریورماه با استفاده از روشهای اشاره شده، وضعیت بذردهی درختان نمونه رتبه بندی و شاخص بذردهی در هر روش محاسبه شد. سپس کلیه بذرها روی تاج نیز به تفکیک درخت شمارش شده و تراکم بذر (شمار بذر در واحد سطح تاج) محاسبه شد. براساس نتایج بدست آمده 24 درخت فاقد بذر بودند و میانگین تراکم بذر 7.2 بدست آمد. همچنین مقادیر شاخص های محاسبه شده روشهای برآورد چشمی بیانگر بذردهی ضعیف درختان مازودار بود. بررسی همبستگی روشهای برآورد چشمی با روش شمارش تاجی نشان داد که هر سه روش همبستگی زیادی دارند، اما بیشترین مقدار ضریب همبستگی (0.87) مربوط به روش Whitehead می باشد. در مجموع سودمندی روشهای برآورد چشمی در تعیین وضعیت بذردهی درختان مازودار به دلیل سهولت اجرا، هزینه کم و دقت قابل قبول مورد تأیید قرار گرفت.

یکی از اهداف اصلی باغهای گیاه شناسی حفاظت از گونه های گیاهی بومی و فراهم نمودن امکان تکثیر آنهاست که در این راستا بذردهی گونه ها از اهمیت خاصی برخوردار است. با توجه به قدمت 40 ساله قطعه خزر باغ گیاه شناسی ملی ایران و عدم وجود اطلاعات کافی در مورد بذردهی گونه های درختی موجود در این قطعه، پژوهش پیش رو بمدت سه سال (1388 تا 1390) با هدف بررسی وضعیت بذردهی درختان میانسال بلندمازو (Quercus castaneifolia) که یکی از گونه های شاخص و اصلی این رویشگاه است، انجام شد. 30 درخت نمونه بطور کاملا تصادفی انتخاب و شماره گذاری شدند. برای هر درخت 4 پلات زمینی هر یک به مساحت 0.5 مترمربع در میانه فاصله بین تنه و لبه تاج بر روی زمین در چهار جهت جغرافیایی مشخص شدند. از اواسط شهریور تا اواسط آذر هر سال بذرهای افتاده در داخل پلاتها با فاصله زمانی دو هفته یکبار شمارش شده و به سطح تاج تعمیم داده شدند. پس از تحلیل داده ها، متوسط تراکم بذر (شمار بذر در یک مترمربع سطح تاج) در سالهای 1388، 1389 و 1390 بترتیب 80، 23 و 68 و متوسط شمار بذر در سالهای فوق بترتیب 4807، 1377 و 4144 به ازای یک پایه بدست آمد که درمجموع بیانگر بذردهی ضعیف این گونه در سال 1389 در باغ گیاه شناسی بود. همچنین نوسانات زیادی در بذردهی بین پایه های درختی و همچنین برای یک پایه در سالهای موردمطالعه مشاهده شد.

یکی از مهم ترین پسماندهای تولید شده در نیروگاه های سیکل ترکیبی، لجن تولیدی در حوضچه تبخیری می باشد. بررسی فرایند تولید برق در این نوع نیروگاه ها حاکی از آن است که پساب ورودی به حوضچه تبخیری حاوی آلاینده های مختلفی است که در حین فرایند تبخیر به صورت لجن در کف حوضچه تبخیری رسوب می کند. بر این اساس شناسایی کمی و کیفی این پسماند و ارائه راهکارهای مدیریت آن در دستور کار قرار گرفته و به این منظور نیروگاه سیکل ترکیبی دماوند برای بررسی موردی انتخاب شده است. مطالعات صورت گرفته نشان می دهد که این پسماند حاوی فلزات سنگین (به خصوص سرب و کرم) و آلاینده های نفتی می باشد. مقایسه خصوصیات فیزیکی و شیمیایی لجن حوضچه تبخیری با معیارها و طبقه بندی های کنوانسیون بازل و سایر منابع شناخته شده بین المللی مانند دستورالعمل های سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA) بیانگر آن است که این پسماند در گروه پسماندهای ویژه طبقه بندی می شود. در ادامه کلیه روش های محتمل جهت مدیریت لجن تولیدی بررسی شده و بر اساس معیارهای فنی، اقتصادی و زیست محیطی روش دفن در زمین به عنوان روش برتر انتخاب شد. در نهایت جهت اجرای این روش، سناریوهای مختلف دفن در زمین شامل دفن سطحی و عمقی در نظر گرفته شده و از آنجا که در محل های دفن پسماند، لاینر مهم ترین عامل در جلوگیری از نفوذ آلاینده ها به محیط می باشد، با استفاده از مدل IWEM سیستم لاینینگ مناسب برای کارگذاری در کف محل دفن در سناریوهای مختلف محیطی و غلظت های متفاوت نشت پیشنهاد شده است. نتایج بررسی حالت های مختلف نشت بیانگر آن است که در صورتی که از روش دفن سطحی استفاده شود، در همه غلظت های نشت نیاز به لاینر ترکیییی است و حتی کاهش مساحت حوضچه تیخیری بر انتخاب لاینر مناسب تاثیر چندانی ندارد. اما در روش دفن در یک خاکچال استاندارد که در این بررسی مکان دفن کهریزک انتخاب شده است، در غلظیت نشت 90 درصد نیز می توان لاینر ساده را برای پوشش کف محل دفن به کار برد. همچنین در صورتی که غلظت کروم تا 30 درصد و غلظت سرب و منگنز تا 50 درصد کاهش یابد می توان این پسماند را بدون لاینر نیز دفع کرد.